| تبليغات | X |
|
...أَلسَّلامُ عَلى مَنْ بَكَتْهُ مَلائِكَةُ السَّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلَى الثَّغْرِ الْمَقْرُوعِ بِالْقَضيبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرَّأْس المرفوع
گوشه ای از پرده خوانی کتاب آیت شگفت تقدیم به استاد محمد رضا سنگری مانده بر دوش زمین ، رنج مسیر سفرت آسمان هم شده با گریه ی خود نوحه گرت سفر کوفه و دروازه ی ساعات و حلب.. چه سفرها... چه سفرها که نکرده ست سرت! مجلس شام و تنور و طبق و تشت طلا.. چند تابوت ..که افتاده به آنها گذرت؟
کوهی از درد :سراسیمه دوان است پی ات رودی از ناله سرازیر شده پشت سرت راه افتاده به تشییع سرت، شهر به شهر پابه پای تو نسیمی که شده همسفرت شهر آذین شده و ..بر سر "نی "دیدنی است رقص هفتاد و دو پروانه ی بی بال و پرت
... ...آه دریا ! چه گذشته ست به روزت که چنین مانده بر دوش زمین رنج مسیر سفرت؟
+ نوشته شده در یکشنبه بیستم آذر 1390ساعت 12:28 توسط مریم سقلاطونی
|
کعبه یک سنگ نشان نیست ... مثل یک برگ که از شاخه جدا می افتد گاهی از دوری تو رود ز پا می افتد گاهی از دوری تو کوه فرو ریخته ام... گاه موجی که به گرداب بلا می افتد موج بر شانه در این دایره سر گردانم مانده ام حلقه ی این وصل کجا می افتد کعبه یک سنگ نشان نیست ..نه..یک آیینه ست که در آن عکس رخ آینه ها می افتد دور اول شده بی تاب ز خود می پرسم گذر چشم من آیا به خدا می افتد؟ سر و جان باخته من عاشق و دل باخته من موج بر شانه منم این که ز پا می افتد دور هفتم شده در گوش دلم گفت کسی... باز هم قرعه ی این خانه به ما می افتد
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم آبان 1390ساعت 13:35 توسط مریم سقلاطونی
|
السلام علیک یا شمس الشموس... پیشکش به آستان ضامن آهو باد زانو می زند...گلدسته را بو می کند دست هر آشفته ای را پیش تو رو می کند در لباس خادمان مهربانت، صبح ها صحن و ایوان طلا را آب و جارو می کند می نشیند کنج بست" شیخ حر عاملی" یاد معصومیت آن بچه آهو می کند تا اذان صبح..مانند نگهبان درت ذکر برمی دارد و ...آهسته "یاهو" می کند خادمی می گفت: با چشم خودش دیده است باد آن به آن مثل گلی گلدسته را بو می کند چشم می دوزد به چشم زائران تشنه ات دور سقاخانه و فواره "هو هو" می کند باد عاشق.. با پر طاووس مخصوص حرم صحن را آغشته از گلهای شب بو می کند . . عطر نابی می وزد از کوچه باغ مرقدت هر که می آید حرم ..این عطر را بو می کند ...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم مهر 1390ساعت 15:6 توسط مریم سقلاطونی
|
یاهو!
.. چنان گنجشک های ریزه خوارت معتقد هستم
به سقاخانه ات ..بامت..به صحنت .. برکت نانت..
هوا بارانی و سردست.. جایی می دهی آقا!
مرا در کنجی از آیینه بندان شبستانت؟
اللهم صل علی ، علی بن موسي الرضا مرتضي الامام التقي النقي و حجتك علی من فوق الارض ومن تحت الثري الصديق الشهيد صلاه كثيره تامه
زاكيه متواصله متواتره مترادفه كأفضل ماصليت علي احد من اوليائک
پرودگارا، بر علي بن موسي الرضاي برگزيده ،درود و رحمت فرست . آن پيشواي پارسا و منزه و حجت تو بر هر كه روي زمين و زير خاك است. بر آن صديق شهيد درود و رحمت فراوان فرست، درودي كامل و بالنده و از پي هم و پياپي و پي در پي، همچون برترين و درود و رحمتي كه بر هريك از اوليائت فرستادي. دانلود کنید: 
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم مهر 1390ساعت 15:28 توسط مریم سقلاطونی
|
یا نور المستوحشین فی الظّلَم چراغ یادت را برای همیشه روشن نگه می دارم تا بدانی در لحظه های دلتنگیم ُحضورت روشن خواهد بود..
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم مهر 1390ساعت 12:54 توسط مریم سقلاطونی
|
با سلام و عرض تبریک به مناسبت میلاد کریمه اهلبیت حضرت معصومه سلام الله علیها
تاجی از آفتاب سر قم گذاشتند نوری ز عشق در دل مردم گذاشتند بانو! تو آمدی: سر هر سفره تهی سیب گلاب و سبزه و گندم گذاشتند باران گرفت و عطر هزاران گل انار روی لب کویر ُُُُُتبسم گذاشتند از برکت قدوم شما شوره زارها رودی شدند و سر به تلاطم گذاشتند این شهر را به عشق شما"شهر اهلبیت" شهر ستارگان زمین ...قم گذاشتند "اینجا برای چیدن یک خوشه یاد تو هر گوشه از حریم تو را خم گذاشتند" دستان مهربان تو را آسمانیان بر شانه های خسته مردم گذاشتند هر کس مقیم شهر تو شد در پیاله اش یک جرعه آفتاب و ترنم گذاشتند
+ نوشته شده در شنبه نهم مهر 1390ساعت 13:20 توسط مریم سقلاطونی
|
هو المحبوب المعطر "بزرگترین سعادت برای یک انسان این است که با یک روح بزرگ در زندگی اش برخورد کند اما انگار رسم خلقت این است که بزرگترین سعادت ها بزرگترین رنجها را هم در خودشان داشته باشند"
از کتاب چمران به روایت همسر شهید
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم شهریور 1390ساعت 12:45 توسط مریم سقلاطونی
|
السلام علی ربیع الانام و نضره الایام
.. نه باغم که سرمست از عطر نرگسانه بهار نگاه تو باشد.. و نه کوه که تحمل سختی فراغ تو را بر شانه های سنگی ام تاب بیاورم... و نه رود که تشنگی بوته زارهای عاشق جنوب را تجربه کرده باشد در تابستان.. و نه پروانه ای که شاخه به شاخه.. دشت به دشت.. دامن به دامن..بوی یوسفانه پیراهنت را بوئیده باشد.. به شادی این روزها سوگند که لبریز از عطر آمدن توست بضاعتم همین اشک های گرمی است که به شوق دیدار جمالت بر گونه هایم دویده اند و این چند شاخه گل صلوات که نذر سلامتی تو به نخ تسبیح کشیده ام.. عزیز! غیبت مارا ببخش.. اگر دیر به دیر به یاد تو می افتیم و اگر زود به زود از یادت غافل می شویم.. اگر به چند صبح گریستن پای جویبار عهدنامه ات اکتفا می کنیم...و اگر سهم زندگی مان از حضور مهربانه تو تنها به اندازه چند کاسه آش نذری ..چند لیوان شربت خنک.. وچند لیوان چای داغ در حاشیه محفلهایمان خلاصه شده هست... غیبت مارا ببخش عزیز! حال ما این روزها به حال کنعانیانی می ماند که گرفتار خشکسالی ایمان شده اند! و آفت دنیا طلبی تمام کشتزارهای اعتقاداتشان را به خاکستر نشانده است... شگفتا! برادران یوسف برای نجات از گرسنگی و خرید آذوقه به بارگاه عزیز مصر آمدند در حالی که او رانشناختند.و عزیز مصر آنان را شناخت و علیرغم همه نامهربانی هایشان با آنان داد وستد کرد... تو نیز در میان ما کنعانیان گرفتار حاضری آنچنان که صادق آل پیامبر فرود: چرا مردم منکرند که خداوند عزوجل با حجت خود همان کاری بکند که با یوسف کرد؟ او در بازارهایشان راه می رود.. و بر فرش هایشان گام می گذارد در حالی که او را نمی شناسند... عزیز! چه بسیار از خدا خواسته ایم تا اگر مرگ بین ما و تو فاصله انداخت از آرامگاهمان بیرون آورد در حالی که کفن پوشیم و شمشیر آخته در دست و لبیگ گو... حال آنکه دغدغه های نفسانی مان جایی برای دلتنگی و همرکاب شدن با تو را باقی نگذاشته است.... ای کاش می توانستیم به جای انکه تولد هزار واندی بهار زندگیت را جشن بگیریم..برای غیبت هزار و اندی ساله خودمان فاتحه می خواندیم و برای غفلت های همواره مان به سوگ می نشستیم... ادامه مطلب
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم تیر 1390ساعت 15:55 توسط مریم سقلاطونی
|
صلی الله علی باکین فاطمه الزهرا... ضمن تسلیت به مناسبت فرا رسیدن ایام فاطمیه..غزلی تقدیم به دوستان بزرگوارم.. ... بادعاشق شده و آمده گیسو بوسی پردرآورده در از شوق به پهلو بوسی دست بر شانه ی دیوار گرفتی ٬ آتش مثل پروانه جهید از عطش رو بوسی دود برخاست که در پیش تو زانو بزند حلقه زد ٬ حلقه ٬ در این حلقه گیسو بوسی شانه ات خم شد و ناگاه زمین افتادی خم شد از گوشه در ٬ "میخ "به زانو بوسی آتش و باد ٬ در و میخ ٬ به هم پیچیدند تا در آغوش تو افتند به بازو بوسی بی شک از حضرت آیینه تاسی کردند آتش و باد ٬در و میخ ٬ در این رو بوسی..
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم فروردین 1390ساعت 15:24 توسط مریم سقلاطونی
|
....
با سلام حال من دوباره خوب نیست باز هم خراب دیدن خدا شدم.. زنده ام ! فقط همین... ها..به قول مادرم "زنده ام "که زندگی نمی شود... مرگ! مرگ مهربان! حال تو چگونه است؟
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم فروردین 1390ساعت 14:56 توسط مریم سقلاطونی
|
|
درباره وبلاگ  به صحرا شدم عشق باریده بود.. چنان که پای به برف فرو شود به عشق فرو می شد.."بایزید"
" src="http://blogcod
|
